من سراغ دریچه ای بارانی می روم که رو به افقی سبز گشوده می شود

به پیشواز کبوتری سرخ که از خاکسترش گل می روید

من از سمت ستاره ها به پیشواز مردی خواهم رفت

که با تمام ابعاد کج و معوج خیالش قابل پرستش است

و عاقبت به انتظار مردی خواهم ماند که با سکوتش سخن می گوید

من کسی هستم که با خود ققنوس سوغات می برد

و تنها آرزویش این است که باورش کنند و در پایان قصه...

پشت تمام این دریچه های خیس

یک افق به سمت پنجره تنهایی من سبز می شود

وقتی باران با تمام قطراتش انتظار مرا باور کند

من ثبت خواهم شد درتاریخ

زنی از جنس باران

خیس ِ خیس

به انتظار مردی بود دستفروش

که در خیابان تلخ تنهایی کبوتر سرخ می فروخت

من ثبت خواهم شد درتاریخ

روز تولد دختر فرا رسید

پسر با دسته گلی از گل رُز  زرد و کادویی

در دست آمد

هردو در کافی شاپ نشستند

کمی با مهربانی به هم نگاه کردند

پسر گفت: هر چی فکر کردم چه هدیه ای به

مناسبت تولدت بگیرم که همیشه برات بمونه

 به نتیجه ای نرسیدم

دختر لبخندی زد و گفت : فقط خاطره ها می مونن

حورا   بـِرَهما

در این خاک زرخیز ایران زمین
نبودند جز مردمی پاک دین

همه دینشان مردی و داد بود
وز آن کشور آزاد و آباد بود

چو مهر و وفا بود خود کیششان
گنه بود آزار کس پیششان

همه بنده ناب یزدان پاک
همه دل پر از مهر این آب و خاک

پدر در پدر آریایی نژاد
ز پشت فریدون نیکو نهاد

بزرگی به مردی و فرهنگ بود
گدایی در این بوم و بر ننگ بود

کجا رفت آن دانش و هوش ما
چه شد مهر میهن فراموش ما

که انداخت آتش در این بوستان
کز آن سوخت جان و دل دوستان

چه کردیم کین گونه گشتیم خوار؟
خرد را فکندیم این سان زکار

نبود این چنین کشور و دین ما
کجا رفت آیین دیرین ما؟

به یزدان که این کشور آباد بود
همه جای مردان آزاد بود

در این کشور آزادگی ارز داشت
کشاورز خود خانه و مرز داشت

گرانمایه بود آنکه بودی دبیر
گرامی بد آنکس که بودی دلیر

نه دشمن دراین بوم و بر لانه داشت
نه بیگانه جایی در این خانه داشت

از آنروز دشمن بما چیره گشت
که ما را روان و خرد تیره گشت

از آنروز این خانه ویرانه شد
که نان آورش مرد بیگانه شد

چو ناکس به ده کدخدایی کند
کشاورز باید گدایی کند

به یزدان که گر ما خرد داشتیم
کجا این سر انجام بد داشتیم

بسوزد در آتش گرت جان و تن
به از زندگی کردن و زیستن

اگر مایه زندگی بندگی است
دو صد بار مردن به از زندگی است

بیا تا بکوشیم و جنگ آوریم
برون سر از این بار ننگ آوریم

               لینک وبلاگ

همسرم، ای شــــاه قلبم
همـدم خیال مـــــن باش
واسه نرگس های عاشق
معنی عاشــق شدن باش

       *******

تــویی مـــرهم دل من
تو شبای بــــی قراری
میشکنی فاصله مون و
با یه بوســـه ی اناری

       *******

((تو تمــوم آرزومی
تــو تمـــوم باور من
 می نویسم روی قلبم
همسرم تاج سر من))

       *******

بگو وقــت تلخ گریه
شونه هامو کم میاری
بگو آرومم تو هستی
غمی تو سینه نداری

       *******

بنویس رو سقف خونه
ما پرسـتوهای عـشقیم
ما دو نیمـــه یه سیبیم
با همیم، معنای عشقیم

       *******

((تو تــموم آرزومی
تو تمـــوم بــاور من
 می نویسم روی قلبم
همسرم تاج سر من))

تقدیم به همسرم که

همه خوبیها را یکجا همه با هم دارد

و بانی همه ترانه ها و دلنوشته های منه...

با سپاس فراوان از فرح منصوری ترانه سُرا 

با سپاس از استاد مهران پور کاشانی

(شایان نجاتی)

خاطرات کودکی زیباترند

یادگاران کهن مانا ترند

درسهای سال اول ساده بود

آب را بابا به سارا داده بود

درس پند آموز روباه وکلاغ

روبه مکارو دزد دشت وباغ

روز مهمانی کوکب خانم است

سفره پر از بوی نان گندم است

کاکلی گنجشککی با هوش بود

فیل نادانی برایش موش بود

با وجود سوز وسرمای شدید

ریز علی پیراهن از تن میدرید

تا درون نیمکت جا میشدیم

ما پرازتصمیم کبری میشدیم

پاک کن هایی زپاکی داشتیم

یک تراش سرخ لاکی داشتیم

کیفمان چفتی به رنگ زرد داشت

دوشمان از حلقه هایش درد داشت

گرمی دستان ما از آه بود

برگ دفترها به رنگ کاه بود

مانده در گوشم صدایی چون تگرگ

خش خش جارو ی   با پا روی برگ

همکلاسیهای من یادم کنید

بازهم در کوچه فریادم کنید

همکلاسیهای درد ورنج وکار

بچه های جامه های وصله دار

بچه های دکه خوراک سرد

کودکان کوچه اما مرد مرد

کاش هرگز زنگ تفریحی نبود

جمع بودن بودوتفریقی نبود

کاش میشد باز کوچک میشدیم

لا اقل یک روز کودک میشدیم

یاد آن آموزگار ساده پوش

یاد آن گچها که بودش روی دوش

ای معلم یاد وهم نامت بخیر

یاد درس آب وبابایت بخیر

ای دبستانی ترین احساس من

بازگرد این مشقها را خط بزن

ای دبستانی ترین احساس من

بازگرد این مشقها را خط بزن

ترانه:

من زنم من یه زنم

زیر تیغ این نگاها هی دارم جون میکنم

من یه عروسک قشنگم پشت ویترین مغازه

 
قصه خریدنم رو نمیگم چون این یه رازه

می دونی تو می دونی چرازخمیه تنم

... اگه عاشق باشم انگار ،که تمام بودنم

من زنم من یه زنم

مادرم من مادر فردای فرزند شما

من زمینم یه زمین پاکمو بی انتها

کسی که منو می خواد باید آسمونی باشه

 
واسه بچه من پدر مهربونی باشه

من زنم من یه زنم

زیر تیغ این نگاها هی دارم جون میکنم

می دونی تو می دونی چرازخمیه تنم

 ترانه زن در سال 1386 ساخته شد در استودیو برکه با صدای زیبای سمیرا پس از جندی از سمیرا خبری نداشتم برای اینکه خووشحالش کنم یک ایمیل فرستادم برای یکی از شبکه های ماهواره ای که صدای سمیرا رو پخش کنن ولی میدونین چی شد؟ در برنامه کوک از بی بی سی شنیدم که ترانه من داره توسط یک زن خونده میشه من زنم من یک زنم و بقیه ترانه تغییر کرده بود اوم...دم ببینم جه اتفاقی افتاده ملودی همون ملودیه ترانه من بود ایده هم همون بود فقط ترانه رو تغییر داده بودن باورم نمی شد اون زن خانم زیبا شیرازی بود و کسی که ترانه من رو تغییر داده بود و به خانوم زیبا شیرازی داده بود تا بخونه استاد عزیز ترانه سرامون جناب آقای ایرج جنتی عطایی بود وقتی مجری برنامه ی کوک از جنتی عطایی سوال کرد که ملودی کار مال خودتونه ایشون هم پاسخ دادن بله
بنده یعنی حورا برهما این ترانه رو 2سال پیش همراه با نت ِ ملودی وکال به وزارت ارشاد دادم برای ثبت اثر هیچ خبری نشد حتی دیگه این کار رو از هیچ کانال ماه واره ای هم نشنیدم تا اینکه یکی از دوستان خبر داد که این کار از کانالی پخش  شده و خوانندش هم مشخص نبود کیه . من نمیفهمم واقعا این چه کاریه ؟ متن ایمیلم هم هست تاربخ ارسالش و آدرس ایمیلی که من این ترانه رو فرستادم:
آدرس این ایمیل:
peyman seda@yahoo.com